جورج گو (George Guo)، مدیرعامل آی‌کیوای‌ایکس (IQAX)، می‌نویسد بعد از سال پرتنش ۲۰۲۵ که نوسان بازارها، تغییر ائتلاف‌ها و اختلال در آبراه‌های مهم برنامه‌ریزی را سخت کرد، فناوری دیگر «گزینه لوکس» نیست و به ابزار ضروریِ مدیریت زنجیره تأمین تبدیل شده است. در این فضا، دادهِ معتبر، به‌موقع و قابل‌اقدام به یک مزیت رقابتی بدل می‌شود چون در شرایط نامطمئن «حق انتخاب» می‌سازد و تصمیم‌گیری سریع و مطمئن را ممکن می‌کند. او برای نشان دادن شدت ناپایداری به برآوردهای آنکتاد (UNCTAD) اشاره می‌کند (رشد ۰٫۵٪ در ۲۰۲۵ و حدود ۲٪ سالانه در ۲۰۲۶ تا ۲۰۳۰) و می‌گوید تغییر مسیر کشتی‌ها در ۲۰۲۴ «تن-مایل» را رکوردی ۶٪ بالا برد؛ بحران دریای سرخ هم باعث شده بسیاری از خطوط برای بیش از یک سال دورِ دماغه امیدنیک حرکت کنند و هر بار ۵ تا ۱۰ روز به سفر اضافه شود، در حالی که حتی عبورهای آزمایشی اخیرِ مِرسک (Maersk) از این مسیر هم نشان می‌دهد مسیرهای حیاتی تا چه اندازه به ژئوپلیتیک حساس مانده‌اند.

از نگاه او، دو قابلیتِ تعیین‌کننده در ۲۰۲۶ «هوش پیش‌بینی‌گر» و «توانمندی داده» است: هوش پیش‌بینی‌گرِ تقویت‌شده با هوش مصنوعی می‌تواند آب‌وهوا، ازدحام بندری، قیمت سوخت و شاخص‌های ریسک را ترکیب کند و به‌صورت پویا مسیرهای جایگزین و تبعات هزینه/زمان را پیشنهاد دهد (نه فقط برای مسیر، بلکه برای قیمت‌گذاری، برنامه‌ریزی موجودی و امتیازدهی ریسک). نمونه‌ای که می‌آورد این است که در اجرای سامانه تجارت انتشار اتحادیه اروپا (EU ETS)، برخی شرکت‌ها با تغییر بندرِ توقف به هاب‌های غیراروپایی مثل طنجه مد (Tangier Med) و پورت سعید (Port Said) هزینه‌های کربنی را دور زده‌اند و تا حدود ۱۰۰ هزار دلار در هر سفر صرفه‌جویی کرده‌اند. او نتیجه می‌گیرد «داده وقتی ارزش دارد که دقیق، سریع و امن باشد»: اتصال اینترنت اشیا (IoT) و حسگرها دید لحظه‌ای از عملکرد شناور، وضعیت محموله و فعالیت بندر می‌دهد و هم‌زمان، بسترهای امنِ مبتنی بر بلاک‌چین می‌توانند تبادل داده را قابل‌ردیابی و دستکاری‌ناپذیر کنند تا تحویل‌وتحول‌ها سریع‌تر و اختلاف‌ها کمتر شود. در پیش‌بینی‌های ۲۰۲۶ نیز (به‌عنوان تحلیل نویسنده) از جهش‌های کوتاه‌مدت ریسک در اطراف هرمز، تغییرات سریع جریان‌های تجاری کارائیب و اقیانوس اطلس در پی تحولات ونزوئلا، و تداوم نقاط تنش آسیایی مثل دریای چین جنوبی و تنگه تایوان یاد می‌کند و می‌گوید برنده‌ها کسانی‌اند که این ریسک‌ها را «مسئله داده» کنند: مدل‌سازی لحظه‌ای، مسیردهی و قیمت‌گذاری مبتنی بر پیش‌بینی و اشتراک‌گذاری داده معتبر و قابل اتکا با شرکا و مشتریان.