کارشناسان حوزه شیلات در هند، تمام جنبه‌های مربوط به توسعه، مدیریت، پردازش، بازاریابی و مالی شیلات را بررسی کرده‌اند و توصیه‌های مفصلی را ارائه داده‌اند. به منظور افزایش پایداری ماهیگیری دریایی، این گروه پیشنهادات عملی زیر را با اهداف روشن توصیه کرد:

1. تدوین یک سیاست ملی جدید برای بخش شیلات صید دریایی، با ایجاد چارچوب‌های قانونی و نهادی برای مدیریت موثر شیلات دریایی
2. جلوگیری از اثرات نامطلوب قابل توجه بر اکوسیستم‌های دریایی آسیب پذیر برای دستیابی به برآوردهای بازده بالقوه ([1]PYE)
3. استقرار یک سیستم ماهواره‌ای اختصاصی برای مدیریت و تنظیم فعالیت‌های شیلات و بخش‌های وابسته
4. اطمینان از در دسترس بودن اجباری ورودی داده از طرف ذینفعان اصلی (ماهیگیران) از طریق برگه‌های گزارش و ادغام داده‌های بررسی منابع دریایی
5. ارزیابی ذخایر با ارزش تجاری توسط نهادی تعیین شده توسط سازمان شیلات هند ([2]DoF)
6. نظارت بخش شیلات هند (FSI[3]) با شناورهای پیشرفته
7. تقویت نظارت با سیستم نظارت شناور ([4]VMS) برای ردیابی حرکت کشتی‌های ماهیگیری
8. تنظیم برنامه زمانی صید ماهی و ارائه آن
9. گشت‌زنی در دریاهای آزاد و مناطق فراتر از صلاحیت ملی (ABNJ[5])

کشت دریایی (کشاورزی در آب دریا) زیرمجموعه‌ای از بخش آبزی‌پروری است و شامل پرورش موجودات دریایی در آب برای غذا و سایر محصولات مانند داروها و مروارید می‌گردد. این یک زیربخش مهم در حال ظهور در بخش اقتصاد دریا است. به منظور تشویق در تولیدات پایدار شیلات، گروه مراحل زیر را پیشنهاد کرده است:

1. تشکیل یک آژانس اجرایی جدید تحت عنوان مرجع کشاورزی هند
2. توسعه یک سیاست جامع ملی کشاورزی
3. توسعه و تجاری سازی آبزیان، از جمله بانک‌های مولد، مراکز تکثیر هسته و تامین خوراک از طریق رویکردهایی مانند پرورش ماهی باله در قفس دریایی، پرورش دوکفه‌ای، پرورش جلبک دریایی، آبزی‌پروری یکپارچه چندتروفیک (IMTA[6]) و سیستم آبزی‌پروری الکترونیکی ([7]RAS) شیلات زینتی دریایی
4. پیشگیری از بیماری‌های آبزیان و ایجاد زیرساخت‌های مدیریت سلامت با پشتوانه فناوری
5. ترویج تحقیق و توسعه برای توسعه پایدار دراز مدت در بخش کشاورزی

نیاز مبرمی به کنترل اکتشافات زیستی دریایی در جهت ورود به بیوتکنولوژی دریایی وجود دارد. برای انجام این کار مراحل زیر لازم است:

1. بررسی تنوع زیستی ژنتیکی اقیانوس‌ها و تهیه فهرستی از آن‌ها در جهت تصمیم‌گیری آگاهانه در مورد حفاظت از منابع اقیانوسی
2. مداخلات در پرورش آبزیان با اصلاح انتخابی، تجزیه و تحلیل جایگاه صفات کیفی (QTL)، دستکاری صفت و غیره در جهت افزایش بهره‌وری از فعالیت‌های کشاورزی
3. ایجاد یک موسسه مجزا در سطح ملی در زمینه بیوتکنولوژی دریایی با تمرکز بر بخش غیرغذایی برای تولید فناوری‌های جدید برای استفاده از پتانسیل عظیم تجاری‌سازی

به منظور بهبود بازاریابی محصولات دریایی و تضمین شمول مالی جوامع درگیر، نکات زیر لازم است:

1. توسعه و اصلاح سیستم حراج ماهی با معرفی سیستم‌های حراج خودکار و الکترونیک مبتنی بر فناوری اطلاعات
2. نصب بارکدینگ کامپیوتری در یکسری سیستم‌ها‌ برای ردیابی سوابق به جلو و عقب و مکانیسم‌های هشدار جهت قابلیت ردیابی آبزیان
3. ارائه یک طرح مداخله در بازار (MIS) در شیلات دریایی برای ایزوله‌کردن ماهیگیران و فروشندگان ماهی در برابر نوسانات شدید قیمت‌ها
4. اختصاص 10 درصد از کل وام‌ها برای ماهیگیران با اولویت بالا و اولویت‌بندی نیازهای مالی صنعت فرآوری ماهی خارج از بررسی اجمالی وام دهی
5. ارزیابی برنامه‌های یارانه بهره و یارانه اعتباری برای تشویق ماهیگیری پایدار و شیوه‌های بازاریابی در این بخش
6. ارائه مشوق‌های مالی برای جذب فناوری و سرمایه‌گذاری در بخش ماهیگیری در اعماق دریا و توسعه زنجیره ارزش
7. توسعه بیمه نوآورانه برای پوشش خطرات متعدد ماهیگیران
8. مشارکت دادن موسسات مالی خرد در بیمه‌های ماهیگیری

متخصصان حوزه شیلات اظهار داشتند که چندین اقدام قانونی و نظارتی وجود دارد که باید برای تسهیل بسیاری از نکات قابل اجرا در بالا انجام شود. این‌ موارد در بخش زیر عنوان شده است:

1. تضمین مدیریت و تنظیم فعالیت‌های ماهیگیری برای استفاده پایدار از منابع فراتر از آب‌های سرزمینی با تصویب یک قانون مرکزی جامع با گسترش و بازنگری محدوده قانون و مقررات ماهیگیری دریایی (MFRA[8])
2. ایجاد مناطق مدیریت ماهیگیری ([9]FMRs) و یک رویکرد اکوسیستمی برای مدیریت شیلات ([10]EAFM)
3. افزایش مناطق حفاظت شده دریایی برای تحقق تعهدات هند به هدف SDG 14 برای افزایش مناطق حفاظت شده به 10 درصد
4. معرفی یک قانون مرکزی جامع برای مدیریت بیماری‌ها و سلامت آبزیان همراه با خدمات قرنطینه

همچنین متخصصان حوزه شیلات توصیه کردند که به منظور بهبود فرآیند برداشت و پس از برداشت، نکات زیر لازم است:

1. تصویب یک کد رفتار برای ماهیگیری مسئولانه ([11]CCRF)
2. ارتقا ناوگان ماهیگیری برای مطابقت با واکنش‌های رفتاری گونه‌های هدف
3. فعال کردن سرمایه‌گذاری در توسعه زیرساخت‌ها مطابق با استانداردهای بین‌المللی در بخش شیلات
4. اطمینان از کنترل کیفیت در زنجیره ارزش از برداشت تا تحویل
5. توسعه طرح‌های در حال انجام و آتی وزارت شیلات با طرح‌های وزارت صنایع فرآوری غذایی و وزارت کشتیرانی در زمینه توسعه زنجیره سرد و نوسازی بندرهای ماهیگیری
6. یک رویکرد مبتنی بر خوشه برای توسعه زیرساخت‌های پس از برداشت و فرآوری شیلات

با توجه به اهمیت صنعت شیلات در هند به عنوان یکی از حوزه‌های مهم کشاورزی و اقتصادی کشور و اهمیت بالای آن در ایجاد اشتغال و تأمین منابع پروتئینی برای جمعیت هند، توجه و تحقیق و توسعه در این بخش از اهمیت بالایی برخوردار است. بخش‌های مهمی در حوزه شیلات که در هند مورد بررسی هستند عبارتند از:

• تولید ماهی

هند یکی از بزرگترین تولیدکنندگان ماهی در جهان است. تولید ماهی در این کشور به صورت گسترده انجام می‌شود و محصولات ماهی تأمین منابع پروتئینی برای جمعیت هند از اهمیت بالایی برخوردارند.

• تولید میگو

تولید میگو در هند نیز به طور گسترده انجام می‌شود و کشور در تولید و صادرات میگو در جهان جایگاه ویژه‌ای دارد. ایالت‌های ساحلی مانند آندرا پرادش، تامیل نادو و گوجارات از مهمترین مناطق تولید میگو هستند.

• زیرساخت‌های شیلاتی

هند ساخت زیرساخت‌های مدرن برای توسعه صنعت شیلات و آبزی‌پروری ارتقاء داده است. ایجاد مزارع ماهی، تاسیسات پرورش میگو، تحقیقات در زمینه تکنولوژی‌های پیشرفته شیلاتی و تأمین منابع آبی به منظور پرورش ماهی از اقدامات این زمینه است.

• توسعه صادرات

هند نقش مهمی در صادرات محصولات شیلاتی ایفا می‌کند. ماهی، میگو، کربورد و سایر محصولات شیلاتی به کشورهای دیگر صادر می‌شوند و در کسب درآمد ارزی برای کشور موثر هستند.

• تدابیر حفاظتی و پایش محیطی

حفاظت از منابع طبیعی و محیط زیست در تولید ماهی و میگو در هند از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. دولت هند تدابیر حفاظتی مشددی را به منظور حفظ منابع آبی و محیط زیست در این زمینه اعمال می‌کند. صنعت شیلات در هند در حال توسعه و رشد است و تأمین منابع غذایی و اقتصادی برای جمعیت بزرگ این کشور از اهمیت زیادی برخوردار است. توجه به نیازهای حفاظت از محیط زیست و توسعه پایدار نیز از جوانب حیاتی این صنعت است.

بطور کلی صنعت شیلات و آبزی‌پروری به‌عنوان یکی از مهم‌ترین بخش‌های کشاورزی هند، نقش بسزایی در اشتغال‌زایی و امنیت غذایی جمعیت 1.428 میلیارد نفری این کشور ایفا می‌کند. صنعت شیلات حدود 1 درصد از تولید ناخالص داخلی و 5،2 درصد از تولید ناخالص بخش کشاورزی هند را تشکیل می‌دهد. بالغ‌بر 14،5 میلیون نفر به‌طور مستقیم در قالب 500 تعاونی در بخش شیلات مشغول فعالیت هستند. بطور کلی 29 میلیون نفر بصورت مستقیم و غیرمستقیم در صنعت شیلات هند مشغول به کار هستند. 8118 کیلومتر خط ساحلی و 195 هزار کیلومتر رودخانه، ظرفیت بالایی برای تولید شیلات و آبزیان در هند فراهم آورده و 240 هزار قایق ماهیگیری، 6 بندر عمده و 62 اسکله کوچک در سواحل کشور مورد استفاده ماهیگیران قرار دارد.

به لحاظ تولید و صید شیلات در جهان، پس از چین، اندونزی و آمریکا، کشور هند در رتبه چهارم جای دارد و چهارمین صادرکننده محصولات شیلات به سایر نقاط جهان است. حدود 6 درصد ماهی جهان در هند تولید و صید می‌شود و بیش از 50 گونه ماهی و خوراک دریایی از هند به حدود 75 کشور صادر می‌گردد. هند بزرگ‌ترین صادرکننده میگوی پرورشی در جهان است. 47 درصد محصولات شیلات کشور از دریا صید می‌شوند و مابقی پرورشی هستند. ایالات آندراپرادش (4 میلیون تن) و بنگال غربی (1،8 میلیون تن) بیشترین آمار تولید شیلات رادارند.

طی سال مالی 19-2018 جمعاً 13،7 میلیون تن محصول شیلات در این کشور تولید و 1،39 میلیون تن آن به ارزش 6،73 میلیارد دلار به خارج کشور صادرشده که مهم‌ترین مقصد آن آمریکا است. با همه‌گیری کرونا، قرنطینه سراسری و کاهش تقاضای بازارهای خارجی، برآوردهای اولیه حاکی از کاهش 5 تا 10 درصدی صادرات شیلات کشور طی سال مالی 2019 الی 2020 است. شیلات هند یک‌سوم بازار هفت میلیارد دلاری واردات محصولات غذایی دریایی در آمریکا را در اختیار دارد که عمده آن را (حدود 95 درصد) میگوی پرورشی تشکیل می‌دهد. همچنین هند در سال مالی 2022-2023، بیشترین صادرات شیلات و محصولات شیلات را با 1.73 میلیون تن به ارزش 8.09 میلیارد دلار ثبت کرد. بخش شیلات و آبزی پروری نقشی حیاتی در رسیدگی به تقاضای فزاینده جهانی برای یک منبع پروتئینی با کیفیت مقرون به صرفه ایفا خواهد کرد. هند سومین کشور بزرگ تولید کننده ماهی در جهان است که 8 درصد از تولید جهانی را به خود اختصاص داده است. هند چهارمین صادرکننده بزرگ ماهی و محصولات شیلاتی با رشد صادرات 26.73 درصدی از نظر مقدار بین سال مالی 22-2021 و سال مالی 2022-2023 است.

قایق‌های مخصوص ماهیگیری در تامیل نادو

در افق بلندمدت، دولت درصدد افزایش تولیدات شیلات به 22 میلیون تن و افزایش صادرات شیلات به حدود 14 میلیارد دلار تا سال 2025 است. برای تحقق این هدف، بالغ ‌بر 20 هزار کرور (حدود 2،65 میلیارد دلار) سرمایه‌گذاری طی 5 سال آینده برای توسعه زیرساخت‌های مربوطه در کشور در نظر گرفته که به اشتغال‌زایی 5،5 میلیون نفر (مستقیم و غیرمستقیم) نیز خواهد انجامید. یکی طرح‌های دولت در چارچوب این سرمایه‌گذاری، افزایش ظرفیت تولید شیلات در 4 ایالت مرکزی و شمال غربی (اوتارپرادش، پنجاب، راجستان، آریانا) است تا (در کنار ایالات جنوبی)، قطب جدیدی را برای تأمین مصرف داخلی و صادرات شیلات ایجاد نماید.

تقریباً 70 درصد صادرات شیلات هند را میگوی پرورشی تشکیل می‌دهد که بزرگ‌ترین صادرکننده این محصول در جهان است و مهم‌ترین بازار آن در آمریکاست. طی سال گذشته آمریکا 698 هزار تن میگو وارد نموده که 40 درصد آن از هند بوده است. به دلیل امکان همراه شدن دیگر آبزیان در معرض خطر انقراض (خصوصاً گونه‌های لاک‌پشت) با صید میگو از دریا، دولت آمریکا واردات میگوی دریایی از هند را ممنوع اعلام کرده است.

چین دومین بازار صادراتی شیلات هند است. حدود 12 درصد صادرات شیلات هند به مقصد این کشور انجام می‌گیرد. هرچند برآوردهای قبلی از افزایش صادرات به چین طی سال مالی 2020 حکایت داشت، اما شیوع کرونا بر رکود نسبی این صادرات تأثیرگذار گردید. علاوه بر آن برخی اختلافات سیاسی و تجاری میان دو کشور، موجب واهمه صادرکنندگان هندی از وضع محدودیت‌های تجاری تلافی‌جویانه در چین و از دست رفتن فرصت‌ها در این بازار شده است.

وزارت شیلات و دامپروری هند یک طرح شاخص با بالاترین سرمایه‌گذاری اجرایی کرده است. حدود 20500 کرور برای یک دوره پنج ساله که از سال مالی 2020 تا سال مالی 2025 در تمام ایالت‌ها اعمال می‌شود. پنج مقصد اصلی صادرات ماهی و محصولات ماهی هند عبارتند از: ایالات متحده آمریکا، چین، اتحادیه اروپا، آسیای جنوب شرقی، ژاپن و خاورمیانه.

با توجه به برنامه توسعه ملی شیلات، صنعت شیلات درآمد صادراتی 334.41 میلیارد روپیه ایجاد می‌کند. طرح‌های حمایتی، صادرات را در سال مالی 2025 به میزان 1 میلیون کرور افزایش می‌دهد. 65000 ماهیگیر تحت این طرح ها از سال 2017 تا 2020 آموزش دیده‌اند. ماهیگیری در آب‌های شیرین، 55 درصد از کل تولید ماهی را تشکیل می‌دهد. بطور خلاصه، وضعیت شیلات در هند در شکل زیر آمده است.

فعالیت ماهی‌گیری در Thangassery هند

خلاصه آمارهای مربوط به بخش شیلات هند

وزارت شیلات، دامپروری و لبنیات متشکل از دو اداره به نام‌های ریاست شیلات و ریاست دامداری و لبنیات است. این وزارت تحت مسئولیت شری پرشوتام روپالا، وزیر اتحادیه شیلات، دامپروری و لبنیات است. وزیر شیلات توسط دو دبیر مشترک با بخش‌های ماهیگیری داخلی و دریایی به ایفای نقش خود می‌پردازد. این دپارتمان مسئول امور مربوط به تدوین خط مشی‌ها و طرح‌های مربوط به توسعه موسسات ماهیگیری داخلی، دریایی و ساحلی شامل چهار موسسه زیرمجموعه، یک نهاد مستقل و یک مرجع نظارتی است. این وزارتخانه به دولت‌های ایالتی در تدوین سیاست‌ها و برنامه‌ها در زمینه شیلات مشاوره می‌دهد. تمرکز اصلی فعالیت‌ها بر روی موارد زیر است:

1. گسترش آبزی پروری در آب‌های شیرین و شور
2. حفاظت و پایداری از منابع زنده دریایی (شیلات)
3. ترویج کشاورزی دریایی، کشت جلبک دریایی، ماهی در قفس، ماهیان زینتی، شیلات در آب سرد و تجارت شیلات
4. توسعه زیرساخت‌های شیلات و توسعه شیلات داخلی و ایجاد شبکه قرنطینه آبزیان
5. بررسی و واکاوی آب دریا با تمرکز بر شیلات از طریق GIS و غیره

همچنین وزارتخانه تدوین سیاست‌ها، استراتژی‌ها، برنامه‌ها و طرح‌های مربوط به شیلات، جهت پیش‌نویس قوانین و مقررات مرتبط و سازماندهی نظارت و اجرای آن‌ها در سراسر هند را بر عهده می‌گیرد.

مطابق با آخرین آمار، هند سومین کشور بزرگ تولید کننده ماهی در جهان است و 7.96 درصد از تولید جهانی را به خود اختصاص داده است. کل تولید ماهی در سال مالی 2022 الی 2023، 16.25 میلیون تن با سهم 12.12 میلیون تن در بخش داخلی و 4.13 میلیون تن در بخش دریایی برآورد شده است. متوسط نرخ رشد سالانه در بخش شیلات طی پنج سال گذشته 7 درصد بوده است. بخش شیلات نقش مهمی در اقتصاد ملی هند ایفا می‌کند و سهم بخش شیلات از کل ارزش افزوده ناخالص (GVA) به قیمت ثابت، در سال‌های 2022 الی2023، 1,37,716 کرور برآورد شده است. کل GVA ملی و 6.72 درصد از GVA کشاورزی شیلات و آبزی پروری همچنان منبع مهمی از غذا، تغذیه، درآمد و معیشت میلیون‌ها نفر است. بخش شیلات هند نرخ رشد چشمگیر 9.03 درصد (قیمت ثابت: 2011 الی 2012) را طی سال‌های 2015 الی 2021 نشان داده است. در طول سال مالی 2021 الی 2022، صادرات محصولات دریایی 1.37 میلیون تن و ارزش آن برابر 7.76 میلیارد دلار با میانگین نرخ رشد سالانه چشمگیر حدود 10 درصد بوده است. در مورد بازارهای خارج از کشور، ایالات متحده همچنان واردکننده اصلی غذاهای دریایی هند با واردات 3371.66 میلیون دلار است که سهم 43.45 درصدی از نظر ارزش دلاری را به خود اختصاص داده است.

در سال 2018، کل پتانسیل شیلات هند 22.31 میلیون تن شامل ماهیگیری دریایی با میزان 5.31 میلیون تن و شیلات داخلی با میزان 17 میلیون تن برآورد شده است. همچنین هند از لحاظ آبزی‌پروری یکی از تولیدکنندگان عمده ماهی است و پس از چین در رتبه دوم جهان قرار دارد. تولید ماهی داخلی حدود 75 درصد از کل تولیدات ماهی کشور هند را تشکیل می‌دهد. تولید ماهی در کشور هند همواره افزایش مستمری داشته است. طی سال‌های 2021 الی 2022، 77 درصد از کل پتانسیل ماهیگیری دریایی و 71 درصد از کل پتانسیل شیلات داخلی استفاده شده است..

ماهی به عنوان یک منبع مقرون به صرفه و غنی از پروتئین، یکی از سالم‌ترین گزینه‌ها برای کاهش گرسنگی و کمبود مواد مغذی است. این بخش پتانسیل زیادی برای دو برابر کردن صادرات خود دارد. بنابراین توجه پایدار و متمرکز توسط دولت از طریق سیاست‌ها و حمایت‌های مالی به بخش شیلات برای تسریع توسعه آن به شیوه‌ای پایدار، مسئولانه، فراگیر و عادلانه معطوف شده است. همچنین هند از طریق آبزی‌پروری یکی از تولیدکنندگان عمده ماهی است و پس از چین در رتبه دوم جهان قرار دارد. تولید ماهی داخلی حدود 75 درصد از کل تولید ماهی کشور را تشکیل می دهد و نرخ رشد سالانه تولید نیز بالا بوده است. تولید ماهی از 5.66 میلیون تن در سال 2000 به 8.67 میلیون تن در سال 2012 و به 16.25 میلیون تن در سال 2022 افزایش یافته است.

روند تولید ماهی در هند طی سال‌های 2010 الی 2022

در طول دو دهه و نیم گذشته تغییراتی از صید به آبزی‌پروری در شیلات داخلی هند مشاهده شده است. آبزی‌پروری با آب شیرین با سهم 34 درصدی در شیلات داخلی در اواسط سال 1980 به حدود 76 درصد در سال‌های اخیر افزایش یافته است.

هند منابع ماهیگیری غنی و متنوعی در دریاهای عمیق و دریاچه‌ها، برکه‌ها، رودخانه‌ها و بیش از 10 درصد تنوع زیستی جهانی از نظر گونه‌های ماهی و صدف را در اختیار دارد. منابع ماهیگیری دریایی در امتداد خط ساحلی وسیع کشور و منطقه انحصاری اقتصادی[12] (EEZ) و منطقه بزرگ فلات قاره گسترش یافته است. منابع شیلات داخلی به شکل رودخانه‌ها و کانال‌ها، دریاچه‌های دشت سیل، حوضچه‌ها و مخازن، آب شور و غیره است. پتانسیل ماهیگیری دریایی در آبهای هند 5.31 میلیون تن برآورد شده است که حدود 43.3 درصد از گروه‌های کفزی، 49.5 درصد دریایی و 4.3 درصد اقیانوسی را تشکیل می‌دهد که به عنوان سهم عمده‌ای در تولید کلی ماهی در هند عنوان شده است. طی سالیان متمادی، پرورش دریایی در کشور عمدتاً به نرم تنان دو کفه‌ای یعنی صدف‌ها، صدف‌های خوراکی و صدف‌های مرواریدی و تا حدودی به جلبک‌های دریایی محدود شده است. با توجه به توسعه فناوری‌های مربوط به پرورش ماهی در قفس دریایی در طول دهه گذشته، برنامه‌های توسعه‌ای با پیوندهای رو به جلو و عقب در نظر گرفته شده است تا به این فعالیت‌ها کمک کنند و به تولید غذاهای دریایی در کشور کمک کنند.

موضوع شیلات در فهرست ایالتی (مدخل 21 جدول هفتم ماده 246) قانون اساسی هند ذکر شده است. با این حال، دولت تلاش‌های ایالات‌های هند برای توسعه بخش شیلات و آبزی پروری را تکمیل می‌کند. بخش داخلی به طور کامل در حوزه دولت‌های ایالتی هند است، در حالی که بخش دریایی یک مسئولیت مشترک بین دولت‌های ایالتی مرکزی و ساحلی است. کشورهای ساحلی مسئول توسعه، مدیریت و تنظیم بخش ماهیگیری در آب‌های دریا در 12 مایل دریایی (22 کیلومتر) از خط پایه هستند. دولت هند مسئول توسعه و مدیریت شیلات در آب‌های منطقه انحصاری اقتصادی (EEZ) فراتر از 12 مایل دریایی است. پرورش ماهی نیاز به نهاده‌هایی مانند بذر با کیفیت، خوراک، مدیریت بهداشت و پشتیبانی بازاریابی دارد. برنامه‌هایی برای تولید و توزیع بذر و خوراک با کیفیت برای آبزی‌پروری، صید، پرورش گونه‌های پرورشی و در دسترس بودن آب با کیفیت به منظور بهینه‌سازی تولید و بهره‌وری در شیلات داخلی و آبزی‌پروری در سراسر کشور در حال انجام است. همچنین میگو، صدف، خرچنگ، باس دریایی، هامور، کفال، شیر ماهی، کوبیا، پومپانوی نقره‌ای، لکه مروارید، ماهیان زینتی و علف‌های هرز دریایی تا حدودی در هند در حال پرورش هستند. سازمان آبزی‌پروری ساحلی (CAA) این فعالیت‌ها را در سیستم‌های آب شور در 2 کیلومتری خط جزر و مد برای توسعه پایدار بخش آبزی‌پروری ساحلی تنظیم می‌کند.

برای تثبیت دستاوردهای اقتصاد دریا و توجه متمرکز به بخش شیلات، دولت هند در بودجه اتحادیه سال مالی 2019 الی2020 خود، طرح جدیدی را به نام PMMSY[13] اعلام کرد. هدف این برنامه، رسیدگی به شکاف‌های حیاتی در تولید و بهره‌وری ماهی، القای نوآوری و فناوری مدرن، بهبود زیرساخت‌ها و مدیریت پس از برداشت، مدرن‌سازی و تقویت زنجیره ارزش و قابلیت ردیابی، ایجاد چارچوبی برای مدیریت قوی شیلات و رفاه ماهیگیران است. همچنین تاکید بر ایجاد آگاهی برای استفاده از پتانسیل‌های شیلات به شیوه‌ای پایدار، مسئولانه، فراگیر و عادلانه شده است.

اهداف کلی برنامه عملیاتی شیلات به عنوان بخش مهمی از اقتصاد دریای هند

فعالیت‌های پیشنهادی مورد حمایت دولت هند در بخش شیلات

---

پی نوشت ها:

[1] Potential Yield Estimates (PYE)

[2] Department of Fisheries (DoF)

[3] Fisheries Survey of India (FSI)

[4] Vessel Monitoring System (VMS)

[5] Areas Beyond National Jurisdiction (ABNJ)

[6] Integrated Multitrophic Aquaculture (IMTA)

[7] Recirculating Aquaculture System (RAS)

[8] Marine Fishing Regulation Act (MFRA)

[9] Fishery Management Regions (FMRs)

[10] Ecosystem Approach to Fisheries Management (EAFM)

[11] Code of Conduct for Responsible Fisheries (CCRF)

[12] هند هجدهمین منطقه اقتصادی انحصاری (EEZ) را با مساحت 2,305,143 کیلومتر مربع (890,021 مایل مربع) دارد.

[13] Pradhan Mantri Matsya Sampada Yojana