اقتصاد دریا بهعنوان یک حوزه با پتانسیل بالای سرمایهگذاری، میتواند بهعنوان موتور محرک رشد پایدار عمل کند. این بخش نهتنها فرصتهای شغلی جدید ایجاد میکند بلکه میتواند ارزش اقتصادی را در حالی که اکوسیستمهای دریایی را احیا میکند، تولید کند. اگرچه سرمایهگذاریهای مرتبط با دریا کمتر از ۱% از کمکهای رسمی توسعهای را به خود اختصاص میدهند، اما سرمایهگذاری در زمینههایی چون “باندهای آبی” (Blue Bonds) و صندوقهای تخصصی در حال گسترش است.
در دنیای امروز، تمام فعالیتهای اقتصادی وابسته به پایداری و تولید سیستمهای طبیعی هستند. اقتصاد “طبیعت” این وابستگی را به رسمیت میشناسد و سرمایه طبیعی مانند آب پاک، خاک حاصلخیز و گردهافشانی را بهعنوان زیرساخت زندهای که اقتصاد جهانی بر پایه آن بنا شده، میبیند. با این حال، این منابع به سرعت در حال کاهش هستند و تغییرات اقلیمی، از دست دادن تنوع زیستی، آلودگی و استفاده ناپایدار از منابع، کره زمین را به سمت نقاط بحرانی میبرد.
این وضعیت موجب ایجاد خطرات سیستمی و بلندمدت برای بازارها شده است. در حقیقت، بیش از نیمی از تولید ناخالص داخلی جهانی، معادل ۴۴ تریلیون دلار، بهشدت به خدمات اکوسیستم وابسته است. اما خوشبختانه در این میان، اقتصاد دریا بهعنوان یک نیروی محرکه برای رشد پایدار، فرصتی بزرگ برای سرمایهگذاری محسوب میشود که میتواند شغل ایجاد کند و در عین حال اکوسیستمها را احیا نماید.
اکوسیستمهای دریایی بهعنوان یکی از بزرگترین ذخایر کربن کره زمین، با جذب بیش از ۹۰% حرارت اضافی ناشی از انتشار گازهای گلخانهای، نقش حیاتی در تنظیم اقلیم ایفا میکنند. همچنین، این اکوسیستمها معیشت میلیاردها نفر را تأمین کرده و بیش از ۱۰۰ میلیون نفر را بهطور مستقیم درگیر خود کردهاند. بنابراین، برای پیشرفت به سوی آیندهای تجدیدپذیر، شرکتها باید استراتژیهای مثبت اقیانوسی را در مدلهای تجاری خود پیادهسازی کنند.
بر اساس گزارش کنفرانس اقیانوس سازمان ملل در ژوئن ۲۰۲۵، یک روایت جدید از اقتصاد آبی در حال ظهور است که اقیانوس را بهعنوان یکی از عوامل اصلی رشد پایدار آینده و ایجاد شغل قرار میدهد. شرکتها در حال نوآوری در این بخش هستند: از الکترونیکی کردن حملونقل دریایی گرفته تا احیای درختان مانگرو بهعنوان دیوارههای طبیعی ساحلی و سرمایهگذاری در بازسازی صخرههای مرجانی.
بر اساس تعریف بانک جهانی، اقتصاد آبی به استفاده پایدار، احیا و مدیریت منابع دریایی و ساحلی بهمنظور تولید ارزش اقتصادی و در عین حال حفظ یکپارچگی اکوسیستم اطلاق میشود. این بخش که در سال ۱۹۹۵ معادل ۱٫۳ تریلیون دلار ارزش داشت، تا سال ۲۰۲۰ به ۲٫۶ تریلیون دلار افزایش یافته و پیشبینی میشود تا سال ۲۰۵۰ چهار برابر شود.
در گزارش اخیر مجمع اقتصادی جهانی با همکاری ORRAAA، Builders Vision و Katapult، شش بخش کلیدی در اقتصاد آبی پایدار و تجدیدپذیر شناسایی شدهاند که میتوانند بهطور متوسط سالانه ۵۵۰ میلیارد دلار تا سال ۲۰۳۰ جذب سرمایه کنند:
۱. حفاظت از اقیانوسها: سرمایهگذاری در پروژههایی که تنوع زیستی و تابآوری جوامع ساحلی را بهبود میبخشد.
۲. شیلات و آبزیپروری پایدار: سرمایهگذاری در شیلات و زنجیرههای تأمین ماهی وحشی و پرورشی که میتوانند به بازارهای باارزش جهانی دست یابند.
۳. اقتصاد دایرهای و فناوریهای آبی: استفاده از نوآوریها برای جلوگیری از تخریب اقیانوسها، مانند بازیافت پلاستیک و مدیریت پسماند.
۴. انرژیهای تجدیدپذیر دریایی: انرژیهای موجی، خورشیدی و جزر و مدی که بدون آسیب به تنوع زیستی، نوآوریهایی را ارائه میدهند.
۵. زیرساختهای آبی پایدار: استفاده از راهحلهای سبز و آبی برای حملونقل و بندرهای سبز.
۶. راهحلهای یکپارچه “رودخانه تا صخره”: سرمایهگذاری در راهحلهای یکپارچه شامل کشاورزی، جنگلداری و مدیریت سواحل.
در حال حاضر، کمتر از ۱% از کمکهای رسمی توسعهای و کمتر از ۱% از سرمایهگذاریهای خیریه به اقتصاد آبی تجدیدپذیر اختصاص مییابد. با این حال، راهحلهای مثبت اقیانوسی یکی از بزرگترین فرصتهای بازار برای رشد آینده هستند. شرکتهایی که زودتر در این نوآوریها سرمایهگذاری کنند، بهتر میتوانند ریسکها را مدیریت کرده و به منابع جدید رشد پایدار دست یابند.
از سال ۲۰۱۸، تعداد صندوقهای سرمایهگذاری متمرکز بر اقیانوس ده برابر شده است، با نمونههایی از جمله صندوق جهانی صخرههای مرجانی و صندوق آبی کاپیتال. همچنین، ابزارهای مالی نوآورانه مانند ضمانتنامههای آبی و تسهیلات مالی آبی در حال کمک به بسیج سرمایهها و انجام سرمایهگذاریهای بزرگ مقیاس هستند.
در نهایت، باندهای آبی بهعنوان مرز جدیدی در بازارهای سرمایه معرفی شدهاند و اولین مورد آن اخیراً توسط بانک ابوظبی اعلام شد که بهمنظور حمایت از حفاظت منابع دریایی و اکوسیستمهای کربنی آبی ایجاد شده است.
بدون دیدگاه