به گزارش اندیشکده سرآمد، دولت هند چشمانداز بلندپروازانهای برای توسعه صنعت کشتیسازی این کشور ترسیم کرده است. هدفگذاری هند شامل قرار گرفتن در میان ۱۰ کشور برتر کشتیساز جهان تا سال ۲۰۳۰ و رسیدن به جمع ۵ کشور برتر در این صنعت تا سال ۲۰۴۷ است. این برنامه جاهطلبانه، نشان از عزم جدی دولت هند برای تبدیل این رویا به واقعیت دارد.
هند، با مساحت گسترده و جمعیتی بیش از یک میلیارد نفر، ظرفیت بالقوهای برای پیشرفت در حوزههای صنعتی و اقتصادی دارد. با این حال، دستیابی به جایگاهی ممتاز در صنعت کشتیسازی جهانی مستلزم زیرساختهای مناسب، فناوری پیشرفته، نیروی انسانی ماهر و سرمایهگذاری کلان است. ازاینرو، مسیر دستیابی به چنین اهدافی برای هند با چالشهای متعددی همراه خواهد بود.
در حال حاضر، سهم هند از بازار جهانی کشتیسازی تنها ۰.۰۷ درصد است و این کشور از جایگاه قابلتوجهی در میان ۱۵ کشور فعال در این صنعت برخوردار نیست. این وضعیت موجب شده تا دولت هند برنامهای جامع برای توسعه این صنعت تدوین کند. به گفته نارندرا مودی، نخستوزیر هند، دولت قصد دارد با اجرای سرمایهگذاریهای گسترده، نقش خود را در این بازار تقویت کرده و با ارائه مشوقها و حمایت از بخش خصوصی، جهشی در صنعت کشتیسازی این کشور ایجاد کند.
اندیشکده پیشرفت دریایی، با قدردانی از تلاشهای اندیشکده سرآمد در این زمینه، تحقیقات تکمیلی و جامعی را برای تکمیل و گسترش این موضوع انجام داده است. در سطح جهانی، هند در صنعت بازیافت کشتی رتبه دوم و در کشتیسازی رتبه بیست و یکم را داراست. ارزش بازار جهانی کشتیسازی حدود ۷۰ میلیارد دلار تخمین زده میشود که در حال حاضر عمدتاً تحت سلطه چین، کره جنوبی و ژاپن قرار دارد. با این حال، صنعت کشتیسازی طی سالهای اخیر با رکود جهانی طولانیمدت مواجه بوده است، بهطوری که حتی کارخانههای پیشرو نیز به دلیل کمبود سفارش با چالشهای مالی جدی روبرو شدهاند.
مقررات زیستمحیطی سازمان جهانی دریانوردی (IMO) که از سال ۲۰۲۰ اجرایی شده است، همراه با روند نوسازی ناوگان جهانی کشتیرانی، تا حدی به بهبود چشمانداز این صنعت کمک کرده است. پیشبینی میشود این مقررات، الزامات فناورانه مهمی را برای کشتیهای جدید و موجود به همراه داشته و تأثیر مثبتی بر تأمینکنندگان تجهیزات و کارخانههای کشتیسازی بگذارد. در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی، هند با تولید بیش از ۳۰۰ هزار تناژ ناخالص در صنعت کشتیسازی، در بین ۱۰ کشور برتر جهان قرار داشت. اما رکود جهانی در این حوزه بهطور قابلتوجهی بر صنعت کشتیسازی هند اثر گذاشته و سهم این کشور در بازارهای جهانی به کمتر از یک درصد کاهش یافته است. در حال حاضر، هند دارای ۲۸ کارخانه کشتیسازی است که شامل ۶ کارخانه تحت مدیریت بخش عمومی مرکزی، ۲ کارخانه تحت نظارت دولتهای ایالتی و ۲۰ کارخانه متعلق به بخش خصوصی است. بازگشت به روزهای اوج نیازمند سرمایهگذاریهای راهبردی، توسعه فناوری و سیاستهای حمایتی مؤثر است تا سهم هند در این صنعت استراتژیک احیا شود.
تعداد کارخانههای کشتیسازی هند و توجه ویژه به بخش خصوص
کشتیسازی یک صنعت تولیدی است که از ویژگیهای منحصر به فردی برخوردار بوده و نزدیک به 65 درصد ارزش افزوده دارد که از دیگر صنایع و فناوریها مانند فولاد، الکترونیک، مهندسی، زیرساختهای بندری و… ناشی میشود. این صنعت مبتنی بر سفارش ساخت است. کشور هند قابلیتهای خود در صنعت کشتیسازی را با تولید محصولات با کیفیت و در سطح جهانی در گذشته آشکار ساخته بود. اما در حال حاضر، کارخانههای کشتیسازی هند با رکود جهانی مبارزه میکنند. در این راستا دولت مرکزی هند، اقدامات سیاستی متعددی را برای تحول صنعت کشتیسازی آغاز کرده که در سالهای اخیر منجر به ایجاد حدود 1.8 تا 2 میلیون شغل (به صورت مستقیم و غیرمستقیم) شده است. در حال حاضر یکی از مسائل اصلی در صنعت کشتیسازی هند، ضرر بیشتر کارخانههای کشتیسازی در مقایسه با نمونههای جهانی است. برای هند بسیار مهم است که با افزایش سطح اتوماسیون، کاهش هزینههای مواد و هزینههای تامین مالی، حدود 25 تا 30 درصد از هزینههای نهایی ساخت کشتی را بکاهد و از رقابت جهانی عقب نماند.
قابلیت کشتیسازی در هند و در سطح جهان
مقایسه هزینه صنایع کشتیسازی جهانی
چشم انداز 2030 کشتیسازی در هند
هند، به دلایل اقتصادی و استراتژیک، به یک صنعت کشتیسازی و تعمیرات کشتی قوی و فعال نیاز دارد. در افق 2030 اقتصاد دریای این کشور، مداخلات کلیدی در حوزههای ساخت، تعمیر و بازیافت کشتیهای داخلی شناسایی شده است تا هند بتواند نقش مؤثرتری در این صنعت ایفا کند. در حوزه کشتیسازی، افزایش تقاضای داخلی از طریق اجرای سیاستهای مشارکت عمومی-خصوصی (PPP) و حمایت از خودکفایی کشور، بهعنوان یکی از اهداف اصلی مطرح شده است. این امر با تمرکز بر کاهش هزینههای ساخت کشتی، بهینهسازی بهرهوری نیروی کار، مدیریت هزینههای تأمین مواد اولیه و تسهیل تأمین مالی امکانپذیر خواهد بود. بسیاری از کشورهای پیشرو در صنعت کشتیسازی، بازارهای داخلی خود را از طریق اقدامات نظارتی و حمایتی تقویت کردهاند. این اقدامات شامل موارد زیر است:
• اعمال قوانین کابوتاژ که استفاده از کشتیهای دارای پرچم داخلی را الزامی میکند؛
• محدودسازی ورود کشتیهای وارداتی برای حفظ ظرفیت داخلی؛
• ایجاد گزینههای تأمین مالی برای تسهیل ساخت کشتیهای جدید؛
• ارائه یارانه برای اسقاط شناورهای قدیمی بهمنظور جایگزینی آنها با کشتیهای مدرن.
چندین کشور آسیایی توانستهاند با محدود کردن ورود کشتیهای دستدوم به بازارهای داخلی خود، صنعت کشتیسازی ملی را تقویت کنند. این رویکرد میتواند الگویی مناسب برای دولت هند باشد تا با جلوگیری از سیل کشتیهای وارداتی مستعمل، از ظرفیتهای داخلی حمایت کرده و زمینه رشد صنعت کشتیسازی بومی را فراهم آورد.
محدودیت سنی کشتیهای وارداتی در سطح جهانی
همچنین پنج نوع کلی کشتی برای تولید داخلی در استانداردهای جهانی شناسایی شده است. تمام واحدهای بخش عمومی هند، ملزم به ارائهی برنامههای زمانی بلندمدت (7 سال به بالا) برای کشتیهای ساخت هند از سال 2021 به بعد و ارائهی دید بلندمدت (6 تا 9 ماه) برای محمولههای انواع کشتیها هستند.
شتاب در صنعت کشتیسازی هند با ارائه جدول زمانی
هند با توجه به اهمیت اقتصادی و استراتژیک صنعت کشتیسازی، برنامههای جامعی را برای احیای جایگاه خود در این حوزه تدوین کرده است. هدفگذاری این کشور برای تبدیلشدن به یکی از ۱۰ قدرت برتر کشتیسازی جهان تا سال ۲۰۳۰، مستلزم اقدامات راهبردی در حوزههایی مانند کاهش هزینههای تولید، ارتقای فناوری و سیاستهای حمایتی است. تجربه کشورهای پیشرو نشان میدهد که حمایت از بازارهای داخلی و اعمال محدودیتهایی بر ورود کشتیهای دستدوم میتواند زمینهساز تقویت صنعت داخلی شود. اگرچه هند در حال حاضر با چالشهایی نظیر رکود جهانی و هزینههای بالا دستبهگریبان است، اما با بهرهگیری از توانمندیهای داخلی و اجرای سیاستهای مشارکت عمومی-خصوصی، میتواند سهم خود را در بازار جهانی افزایش داده و اهداف بلندپروازانه خود را محقق کند.
بدون دیدگاه