سازمان شیلات اداره ملی اقیانوسی و جوی (NOAA)، از تکنولوژی‌های متنوعی برای مشاهده زیستگاه‌ها و موجودات دریایی از فاصله دور استفاده می‌کند. اصطلاح حسگر از راه دور به علوم مربوط به استخراج اطلاعات درباره زمین و اقیانوس‌ها از تصاویری که از فاصله دور به دست می‌آید، مانند تصاویر ماهواره‌ای و عکاسی هوایی اشاره دارد. محققان از داده‌های به دست آمده از حسگرهای دوربرد که توسط هواپیماهای بدون سرنشین (دوربین‌دار) گرفته می‌شود، برای بررسی زیستگاه‌های حیاتی و تعیین توزیع و فراوانی گونه‌ها در زیستگاه‌هایی که دسترسی به آن‌ها از طریق روش‌های سنتی دشوار است، استفاده می‌کنند.

دانشمندان مرکز علوم آبزی‌شناسی جنوب غربی NOAA از وسایل پرنده بدون سرنشین ویژه‌ای برای عکاسی از شیرهای دریایی در قطب جنوب استفاده می‌کنند. این هواپیما دارای شش روتور هلیکوپتری است که امکان پرواز عمودی و توقف بی‌حرکت را فراهم می‌آورد و از یک دوربین دیجیتال با وضوح بالا استفاده می‌کند. دانشمندان از این عکس‌ها می‌توانند طول و عرض هر یک از حیوانات را اندازه‌گیری کرده و سپس تخمین‌هایی از وزن آن‌ها را تولید کنند. با نظارت بر افزایش وزن شیرهای دریایی، دانشمندان امیدوارند به درک بهتری از انرژی مصرفی این گونه و نحوه ساختار اکوسیستم آن‌ها از طریق شکار دست یابند. همچنین، وسایل پرنده بدون سرنشین می‌توانند روشی ایمن‌تر برای جمع‌آوری داده‌ها از جزایر دورافتاده باشند، جایی که سرشماری‌های پروازی با ناوگان سرنشین‌دار به دلیل وجود ابرهای کم‌ارتفاع، غیر مؤثر و خطرناک می‌باشد. این فناوری امکان مشاهدۀ نهنگ‌ها بدون مزاحمت آن‌ها را فراهم می‌کند.

دانشمندان مرکز علوم آبزی‌شناسی آلاسکا نیز از شناورهای مخصوصی به نام saildrones برای مطالعه ماهی‌هایی مانند ماهی‌های آلاسکایی و گونه‌های تحت حفاظت از قبیل نهنگ‌ها و شیرهای دریایی استفاده می‌کنند. این شناور یک وسیله خودران بدون سرنشین است که شامل مجموعه‌ای از حسگرها و ابزارها برای جمع‌آوری داده از محیط است. این شناور می‌تواند برای مطالعه پارامترهای فیزیکی (مانند دما و شوری اقیانوس)، ثبت فراوانی ماهی‌ها در یک ناحیه خاص، شناسایی حضور نهنگ‌ها و پیگیری موقعیت و الگوهای تغذیه شیرهای دریایی استفاده شوند. داده‌های جمع‌آوری شده ممکن است برای اتخاذ تصمیم‌های مدیریتی درباره شیلات با ارزش و تلاش‌های حفاظت از گونه‌های تحت حفاظت مورد استفاده قرار گیرد.